Mjau

Det e en fin sumaraftan. Ute regna det og alle kosa sej. Inne i en kjeller set det en gut og en hond og snakka ilag. Vi kjem inn i samtalen i det honden Tuca stille han Sindre et ytterst merkelig spørsmål..

- ”He du nokken gång kvilt i armane til en kinesermamma til lyden av ei putrande tekanne og pandabjørnens klagesang?”

Han Sindre stussa litt på den..

- ”Njaa… sovidt ej veit, so he ikkje pandabjørnen nokken klagesang?”

- ”Ka veit du om det?” lure ho Tuca på.

- ”Ej veit ikkje egentlig da, men ej he berre aldri haurt om at pandaen he en egen klagesang. E det veldig viktig? Ej ser på TV. Og nei, ej he nok ikkje kvilt i armane til en kinesermamma.”

- ”E du no sikker på det?” sei ho Tuca med et lurt smil.

- ”Mmmmmm… ja!”

Ho Tuca blir stille et par minutt, før ho bjønd igjen.

- ”E du glad for at du fær ete brød, eller bli du sur fordi brødet e tørt?”

- ”Litt av begge dele tru ej. Ka meina du?”

- ”Brød e bra. Særlig når det knasa i tennene” flira ho Tuca, og rulla sej over på ryggen.

- ”Haaaallloooooooo” sei ho, åso flira ho igjen.

- ”Kaffør du flira?” lure han Sindre på.

- ”Nei du e berre so rar.”

Tuca sett sej opp att.

- ”Gidd du å kleie her?” lure ho på, og løfta på labben slik at ej skal komme te inn i labbhula.

Etter et par minutt med kleiing, so mysa ho Tuca ut av vinduet.

- ”Veit du at verda e sånn som du ser den? At visst du trur at pandabjørnen he en klagesang, ja då he den kanskje det. Kan hende den laga en lyd av å til, og dersom du meina at det e en klagesang, so e det sikkert det. Og viss du alltid e sur fordi brødet e tørt, ja då e brødet tørt og du blir sur. Kanskje du e redd for tog. Då e alle tog farlige. I ditt haod. For verda e sånn som DU ser den. Dersom du tenke dej om, so kan no ikkje honda snakke. Men ej gjer det no alikavel. Eller driv du berre å innbille dej ting? Neida. Virkeligheita ekje virkelig. Men haode ditt bestemme virkeligheita, for dej.”

- ”Ja det va no en interessant tanke Tuca. E det derfor enkelte e berre glade heile tida? Enkelte sur? Andre e berre deprimerte?”

- ”Det e nok det. Fordi haode deira tenke oftere en bestemt type tanka enn andre typa tanka. Kanskje hjerna tenke glade tanka ofte, då bli dei glad, slik som ej.” sei ho Tuca med et digert glis.

- ”So egentlig kan vi bestemme over vår eiga virkeligheit?” spør han Sindre tankefullt, og kleia sej i det svarte skjegget.

- ”Ja til en viss grad.”

Tuca forsyne sej med en kopp kaffi, og fortsette..

- ”Dersom du e veldig bevisst på det, so kan du klare å bryte dej sjøl ned, eller å bygge dej sjøl opp ganske kraftig i løpet av et par daga, eller kanskje nokke slikt som et par tima.”

- ”Du he kansje et poeng der. So dersom ej virkelig gjeng inn for det, so kan ej om et par daga tru at ej e he vør i Afrika i to år?”

- ”Mjau.” sei ho Tuca, før ho skifta kanal til Animal Planet.