En hond!

Ja no ska de få hære ei historie. De fær tru ka som de villj, men det e sannjt! (Sitat: han fyren frå Tomrefjorden som syng "å ta ma de ondebrokja di") Her kjem altso historia. Ej og Tukisn he altso vør i hellevika (bildet) stort sett heile helga. Der kan ho trave rondt omkring akkorat som ho vil, og når grillen e varm og sola e lav; ja DÅ ska ej helse å sei at vi tokaranj storkosa oss i nauståpninga. Soleis gjekk det til på laurdags aftan. Ej, Tukis, min far og min bror sat uti nausta og grillja både det æne og det anjdre då vi haurte det ula langt oppi fjellja. Ho Tuca boffa litt tilbake, men ho tenkte vel som oss at det sikkert va han Eiko. Han Eiko e altso en Svensk Lapphund-blandings som held hus oppafær vægjin. Vi tenkte no ikkje nokke meir på det før vi haurte dei ropte frå nabonaustet: "EN HOND!" Tuca vart rett forfjamsa, og lurte på om det va ho dei snakka om. Allereie no kan ej bekrefte at det va det ikkje. Et minutt seinere stod der en beagle med digre brøst å ulte på bryggekanten vår. Vi sat no berre der og grilla, og den ulte. Etterkvart fann ho ut at det ikkje skjedde so masse når den ulte, so ho tenkte ho skulle leite etter mat istaden. Ho va litt skeptisk til ho Tuca i starten, men det gjekk ikkje lenge før ho tenkte at litt rompesnusing ha vør en god ide. Men dinna honden måtte no ha en eiger. Sia den stod der å ulte, so skulle den ver enkel å finne igjen tenkte vi. Men ingen dukka opp. Etter kvart tok vi den med oss band og gjekk opp på veien. Min tanke va at den kansje va på besøk me han Eiko, so vi gjekk no dit. Vi gjekk rondt huset og ropte litt, og kika inn vinduet. Der stod han Eiko, og han bjeffa og vekte heile huset. Like etter stod han i hagen, uten eiger. Oioioi, tenkte ej. Best å komme sej herifrå før det smell. Heldigvis viste han Eiko sej å ver en dårlig vakthond som tok godt imot ubudne gjesta, og etter litt helsing rusla vi derifrå. Nede på veien igjen møtte vi den ålsvette pappan hass Eiko. Han hadde vør langt til fjells for å leite etter den ulande honden. Han tenkte at kansje eigern va skada, og honden stod å varsla. Etter ei kort sjekkerunde på hyttene i området, so valgte han å ta me sej honden heim for natta. Ingen eiger va å oppdrive. Etter en liten spørjeundersøkelse via telefon, fann ej ut at det va nokken i vestrefjorden som hadde en beagle. So dagen derpå reiste den ålsvette pappan hass Eiko uti fjorden, og jammen fekk han levert ho Thelma til rette eigerane. Jada, ho heite Thelma, og jada, ho hadde digre brøst. Iallefall i forhold til ho Tuca. Men kansje ho va ei gammal dame som hadde fått 30 onga. Ka veit ej. Omtrent som dissa gamle damene nedi Afrika som kan slenge brøsta over skuldra om dei vil. Uansett so vart alle glade dinna gången også. Tuca og Eiko fekk sej en ny venn. Thelma og den ålsvette mannen fekk sej en god rusletur. Vi i naustet fekk oss en fin ulekonsert. Det ekje meir å sei. Lenge leve naustet!