------------------------Den fyrste hond------------------------

Den fyrste hond eg kosa fekk
Var Tucakos på gølvet.
Den gode pels til hjarta gjekk
Den kunne gråten stogga.

Ho krølla seg so inderleg
So mjukt, so vent te sova.
Ho synte meg ein fager veg
Utav vår vesle stova

Den vegen ser eg enno tidt
når eg fær auga kvila.
Der stend ein hond, ho smiler blidt,
som berre ei kan smila.

Og når eg sliten trøytnar av,
i strid mot alt som veilar.
Eg høyrer stilt frå Tuca si grav,
den song som all ting heilar.