Snjø 2

I går va en HERLIG dag. Ej e egentlig ganske glad i vinteren fram mot jul, og når snøen kom i går so va det berre å sette kursen mot marka. Det va en plass mellom 2 og 5 cm snø oppi skauen, og oss gjekk oss ei god runde. Tuksin storkosa sej i snøven og tøysa og snusa og rulla sej som sej hør og bør for en Tuk. Etterkvart so gjekk oss vekk frå lysløypa og innover mot moldevatnet.

Då kom oss inn i ei utrulig herlig gråkvit verd. Heilt stille, ikkje en lyd, berre Tukisn som snøfta nedi snøen av å til. Oss gjekk opp på et utstiktspunkt, satt der og såg utover Moldedalen(?). Et landskap dekt av nysnø e berre fantastisk. Alt va stille, ikkje ei sjel å sjå (alle gjeng soklart i lysløypa), tunge skya låg over terrenget, innimellom fekk oss et glimt av den usannsynlige stjernehimmelen som fortell oss at oss e tross alt berre et lite støvkorn i den store sammenhengen - men samtidig so e oss so genialt oppbygd. Ej lure fremdeles på korleis et hjerte i et foster finn ut at "NO ska ej bjønd å banke". I et lite magisk øyeblikk, so kjem der en nerveimpuls som fortell hjertet at tida e inne. Et lite mirakel i sej sjøl.

Ja det e slikt an he å tenke på når an set og kika utover verda og ser det bittelisje livet, og det ufattelig store livet. Ej meina at nokke av det viktigaste et menneske kan gjere, e å sette sej på en stein og berre sjå og tenke. Enkelte meina at det e sløsing med tid, men dei veit ikkje ka dei gjeng glipp av.

Etterkvart fekk oss besøk av lyn og tordenver, so tenkte vi at det va best å tusle heim att. Med julestemning i hjarto vandra oss inn i snønedgangen mens oss sang "Anj skulla vøre hond i romjul". Oss benytta anledninga til å leike oss litt også, Tukisn fekk jakte på snøballa og spurta litt rondtomkring:) Tuca konkluderte me at "ej lika vist både snø og tåke ej. Ja livet e KULT!"

Helsing tante Marit