MARERITT!

I dag tidli so vokna ej klokka 6 av at alarmen gjekk på telefonen, og GJETT om ej va glad. Egentlig mest trøtt, men også glad, for draumen vakje so koselig. Ej huska berre nokre småbita av draumen, men no ska du høyre (mye)...

En gjeng frå hondeklubben va samla i en jungel av en eller anna grunn. Ej kan huske at Camilla, Linda va der iallefall, åso va ho Mette også på besøk. I tillegg so va der nokken lokalhelta frå sunnmøre. Saken e iallefall den at i dinna jungelen so va der Velociraptora. Det e altso en ganske kul dinosaurus, og den lika å ete folk.

Oss kjem inn i historia då ej og nokre andre kjem springande ned mot stranda.
"FORT, FORT! UT I VATNET!!"
Hondeklubb-gjengen va desperate. Kor det va blitt av hondane, e det ingen som veit, men det e lov å håpe at dei he klatra opp i et tre.
Linda og hennar læresveinar spring ut i vatnet alt dei klare, gjeng so langt ut dei kan.
"Kom hit!" kviskra en sunnmøring. Han he fønne en lur plass i vasskanten der det heng nokken tre over vatnet. Litt bedre gøymestad enn ope vatn..
"Då e det berre å vente. Vente på at døden ska hente oss heim" bli det sagt..
Plutselig høyre oss en bil. I full fræs kjem ho Camilla på en Jeep ned på stranda, køyre i full fart ut i vatnet, kasta sej ut av bilen, og legg på svøm ut te oss.
"HJEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELP!!!!!!!!!!!! DEI ÅT MEJ NESTEN!!!!" hyle ho..
Det gjeng ikkje lenge før oss høyra fottrinn av en diger flokk med kjøthungrige velocirapotora som kjem trampande nedover mot stranda. Oss uti sjøen dukka under, og satsa på at oss klare å halde oss der til saurusane e vekke igjen. Raptorane stend å speida, plaska litt uti vatnet, og finkjemme stranda.. dei vil ha kjøt!
Og plutselig so e det en av oss som ligg ut i vatnet som bjønd å fnise..
"Pass på so dåkke ikkje fær etsande spytt inn på augene. hihihihi."
Endå fleire bjønd å flire, for ditta her va gøy, og raptorane e berre nokre få meter unna.. KA SKJER?

Jau, raptorane sett i et seiersbrøl! "FOLKA E DØD, NO BLI DET UNION!!!" UNION, UNION!!!!"
Dinoane fekk tydeligvis ikkje me sej fnising, dei trudde oss va døde, og gjekk for å ordne en union i stadn. Ken dei skulle gå i union med vitast ikkje, men det e forsovidt nærliggande å tru at hondane våra e med i bildet her. En interessant tanke.
Iallefall so gjeng oss no innatt på stranda, glade for å sleppe unna angrepet, og sett oss inn i et møblert telt som ho Mette eig. Ho he ikkje råd til nokke anna enn et telt, for ho jobba so mykje i Nesset kommune....... ehh.. ja.

PANG!

Ny draum. En diger gjeng med sammenknytta marsjerande spisse trestokka e på jakt etter mej. DIGRE TRESTOKKA som hamra ned i bakken med det mål å børe sej gjønå kroppen min. Brutalt. Men so vokna ej.. endelig.

Og sjøl om ditta her kan virke veldig komisk, so va det faktisk utrulig skummelt når det sto på som verst. Berre so det e sagt..