Birk!?

Ja i går tok oss me han Birkern på Øtrern. Moro! Dei herja på, styra og kafsa. Det vart mang en brytekamp, og mykje sprinting. Men det he oss haurt før. Det skjedde nokke moro når oss skulle over elva frå Ulvestadvatnet og opp mot Øtrern. Elva va veldi stor pga all nedbøren, men ej og Tukisn kom oss no over alikavel. Han Birk e derimot slett ikkje nokke glad i vatten. Han stod ijen på andre sida og bjeffa. Sprang att og fram for å prøve å finne en plass han kunne komme sej over. Men det gjekk ikkje. Han turte ikkje å prøve sej uti vatnet. So då stod ej der og lurte på ka ej skulle gjer med det. Men ho Tuca visste råd! Ho tok sats, og byksa over elva igjen, ho tok ei skikkeli sprinterunde med han Birk på slep åso tok ho sats i fart og hoppa tebake over elva. Han Birk, som va rett bak i stor fart, hadde vel ikkje nokke valg han heller, so han måtte enten bykse over eller dette i vatnet. Jammen fønka det! Ja du e mej en god luring du Tuca;)

Og når oss kom ned att og skulle over elva igjen, so hoppa han over som ingenting. Han hadde vel lært sej då at ei elv ekje nokke farli. Det e no berre å hoppe:)





Her ser du han Birk. En nydelig liten koseklomp som lika å slikke mej på munnen når ej et skive med leverpostei:)



Ellers so he ej tenkt over en ting. Og det e alle menneska ej he møtt her i livet. Nokken av dei vart gode venna av mej, nokken vart berre bekjente. Felles for dei fleste e at dei tek sej en tur på besøk i livet ditt, åso fyk dei vidare av forskjellige grunna. Kansje he du møtt et menneske som du tenkte va din beste venn, eller som kansje va det kjæraste du hadde i livet - men so viste det sej at det ikkje va slik alikavel. Det kan vere ganske trist.



Men so tenkte ej på ho Tuca. Ho e trufast kvar en dag. Ho he so vidt ej veit ingen plana om å studere spesialpedagogikk i Oslo. Ho he plana om å vere i lag med mej, vandre på fjellet, snuse etter katta og sprinte rondt i hondeklubben på jakt etter leverpannekake. Og kvar einaste dag e ho like glad for å sjå mej, kvar einaste kveld so hoppa ho opp i senga mi og velta sej inn mot mej. Ho Tuca e trufast ho. Ho ska berre vere attme mej og kulan resten av livet. Det e veldig kjekt å vite.



Og det e vel hovedforskjellen på en hond og et menneske. Det e ikkje alltid like lett å vite kor du he et menneske. Men he du først fått en hond som venn, so kan du stole på at den honden e din venn resten av livet.





(To gamle og koselige bilde frå Tuca sin barndom)